Κλασική Δερματολογία
Ακμή
Είναι η πλέον συχνή δερματολογική πάθηση η οποία εκδηλώνεται στο 70-95 % των νέων. Υποχωρεί μετά την εφηβεία, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις εμμένει και μετά το 25ο έτος της ηλικίας. Στην εμφάνιση της ακμής συμμετέχουν διάφοροι παράγοντες όπως αυξημένη δραστηριότητα των σμηγματογόνων αδένων και σμηγματόρροια, διαταραχή της διαφοροποίησης των τριχοθυλακίων, αποικισμός από μικρόβια και φλεγμονώδης αντίδραση. Η διατροφή, καθώς επίσης και περιβαλλοντικοί παράγοντες φαίνεται να παίζουν ρόλο σε κάποιες περιπτώσεις. Για την αντιμετώπιση της ακμής χρησιμοποιούνται τοπικά σκευάσματα ή φάρμακα από το στόμα. Η επιλογή της κατάλληλης αγωγής από τον δερματολόγο είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας εμφάνισης ουλών.
Σε κάποιες περιπτώσεις προκρίνεται η έγκαιρη έναρξη συστηματικής αγωγής με ισοτρετινοΐνη. Η ισοτρετινοΐνη είναι παράγωγο της βιταμίνης Α και χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της μέτριας και σοβαρής ακμής. Η θεραπεία διαρκεί συνήθως 6 μήνες και προϋποθέτει συχνούς εργαστηριακούς ελέγχους. Η ισοτρετινοΐνη αυξάνει την ευαισθησία του δέρματος στην ηλιακή ακτινοβολία και γι΄αυτό η θεραπεία γίνεται κατά τους χειμερινούς μήνες, οπωσδήποτε υπό την επίβλεψη δερματολόγου.
Μελανοκυτταρικοί σπίλοι
Πρόκειται για καλοήθεις βλάβες που οφείλονται σε πολλαπλασιασμό μελανοκυττάρων του δέρματος. Μπορεί να εμφανίζονται από τη γέννηση (συγγενείς) ή αργότερα κατά τη διάρκεια της ζωής (επίκτητοι). Οι λεγόμενοι δυσπλαστικοί σπίλοι είναι οι σπίλοι που εμφανίζουν ατυπίες στην αρχιτεκτονική τους. Για την εξέταση των σπίλων χρησιμοποιείται το δερματοσκόπιο, το οποίο μεγεθύνει τους σπίλους και καθιστά ευδιάκριτα στοιχεία της μορφολογίας τους. Βάσει ειδικών κριτηρίων μπορεί ο κατάλληλα εκπαιδευμένος γιατρός να αποφανθεί αν πρόκειται για καλοήθεις ή ύποπτους για κακοήθεια σπίλους και να συστήσει εξαίρεση ή παρακολούθηση.
Ατοπική δερματίτιδα
Είναι μία χρόνια υποτροπιάζουσα φλεγμονώδης δερματοπάθεια η οποία χαρακτηρίζεται από έντονο κνησμό. Η αιτιολογία της είναι πολυπαραγοντική. Σημαντικό πάντως ρόλο παίζει η κληρονομική προδιάθεση. Η κλινική της εικόνα ποικίλει σημαντικά ανάλογα με την ηλικία. Εμφανίζει συχνές υποτροπές. Περίπου το 30% των παιδιών με ατοπική δερματίτιδα εξακολουθεί να εμφανίζει υποτροπές της νόσου και στην ενήλικο ζωή. Συχνά συνυπάρχει με αλλεργική ρινίτιδα-επιπεφυκίτιδα και αλλεργικό βρογχικό άσθμα. Η αξιολόγηση της βαρύτητας της ατοπικής δερματίτιδας είναι σημαντική για την επιλογή της κατάλληλης θεραπείας για κάθε ασθενή.
Θηλώματα
Οφείλονται στον ιό HPV και εντοπίζονται συνήθως στον λαιμό, τις μασχάλες, τις μηροβουβωνικές περιοχές και κάτω από τους μαστούς. Είναι μικρές βλατίδες στο χρώμα του δέρματος, συνήθως έμμισχες. Αφαιρούνται για κοσμητικούς λόγους με κρυοθεραπεία, curettage, διαθερμοπηξία ή CO2-laser.
Ψωρίαση
Η ψωρίαση είναι μία χρόνια καλοήθης δερματοπάθεια η οποία εμφανίζει μεγάλη κλινική ανομοιογένεια. Η συνηθέστερη μορφή ψωρίασης, η λεγόμενη κοινή ψωρίαση, χαρακτηρίζεται από συμμετρικές σαφώς περιγεγραμμένες ερυθρές πλάκες που καλύπτονται από λευκά παχιά λέπια. Η ψωρίαση εκτός από το δέρμα μπορεί να προσβάλει τα νύχια και τις αρθρώσεις. Η ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική και δεν είναι απειλητική για τη ζωή, ωστόσο μπορεί να επιδεινώσει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων που πάσχουν από αυτή και χρήζει ειδικής θεραπευτικής προσέγγισης από ειδικό δερματολόγο.
Προσβάλει το 2% περίπου του πληθυσμού και παρουσιάζεται εξίσου σε άνδρες και γυναίκες. Η πρώτη εκδήλωση της ψωρίασης μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία, συνηθέστερα όμως πρωτοεκδηλώνεται στην αρχή της ενηλίκου ζωής και στο τέλος της πέμπτης δεκαετίας. Περίπου το 20% των πασχόντων από ψωρίαση εμφανίζουν και αρθρίτιδα, τη λεγόμενη ψωριασική αρθρίτιδα που χρήζει ειδικής διαγνωστικής προσπέλασης και αντιμετώπισης. Επίσης κάποιες παθήσεις όπως παχυσαρκία, διαβήτης, υπέρταση και καρδιοπάθειες εμφανίζονται συχνότερα σε άτομα με ψωρίαση.
Η ψωρίαση μπορεί να προσβάλει κάθε σημείο του δέρματος και μπορεί να παρουσιάσει μεγάλη κλινική ποικιλομορφία. Η διάγνωση συνήθως τίθεται με την κλινική εξέταση από τον ειδικό δερματολόγο. Σε περιπτώσεις που η κλινική εικόνα δεν είναι χαρακτηριστική γίνεται βιοψία δέρματος και ιστοπαθολογική εξέταση. Για τη διάγνωση της ψωριασικής αρθρίτιδας, πέραν της κλινικής εξέτασης, απαιτείται και απεικονιστικός έλεγχος (σπινθηρογράφημα οστών, ακτινογραφίες των πασχόντων μελών).
Το είδος της θεραπείας εξαρτάται από την εντόπιση και την έκταση της νόσου. Όταν η ψωρίαση είναι περιορισμένης εκτάσεως εφαρμόζεται τοπική θεραπεία. Σε περιπτώσεις σοβαρής ψωρίασης ή σε περιπτώσεις μέτριας βαρύτητας ψωρίασης με μη ανταπόκριση στην τοπική αγωγή δίδεται συστηματική αγωγή με φάρμακα ενέσιμα ή από το στόμα. Η ψωριασική αρθρίτιδα επίσης χρήζει συστηματικής αγωγής. Σημαντική είναι και η ψυχοσωματική υποστήριξη των ασθενών με ψωρίαση. Ο θεράπων δερματολόγος κρίνει ποια αγωγή είναι κατάλληλη για κάθε ασθενή λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τυχόν συνοδά νοσήματα.
Μυρμηκιές
Οφείλονται στον ιό HPV και μπορούν να εμφανιστούν σε κάθε σημείο του σώματος, συνήθως όμως στα χέρια και τα πέλματα. Οι πελματιαίες μυρμηκιές μπορεί να είναι ιδιαίτερα επώδυνες κατά τη βάδιση. Στο ιατρείο οι μυρμηκιές αντιμετωπίζονται με κρυοθεραπεία ή εξάχνωση με CO2-laser. Για καλύτερα και αμεσότερα αποτελέσματα είναι καλό της επεμβατικής θεραπείας να προηγείται μία θεραπεία κερατόλυσης με ειδικά επιθέματα ή σκευάσματα που συνταγογραφούνται στο ιατρείο.